ဖိုးရွင္ေခ (ထား၀ယ္ရိုရာသားေခ်ာ့ေတး)

Photo- Win Bo

ဖိုးရွင္ေခ (ထား၀ယ္ရိုရာသားေခ်ာ့ေတး)

သယ္ေခသယ္ေခ---ဖယ္သူ႔ေခ---ဖိုးရွင္ေခ---
ဖိုးရွင္ဟွယ္သြား၊ သစ္တတ္သီး ကြတ္စားသြား---
သစ္တတ္သီးဟွယ္မာ၊ ေတာထဲမာ---
ေတာဟွယ္မာ၊ မီးန႐ႈိ႕ပစ္လိုက္ပီ---
မီးဟွယ္မာ၊ ေရနျဖန္းသတ္လိုက္ပီ---
ေရဟွယ္မာ၊ ဆင္ဂီးဆင္ငယ္သြတ္ဆြန္သြားပီ---
ဆင္ဟယ္မာ၊ ေတာထဲတြန္ထဲမာ---
ေတာဟွယ္မာ၊ မီးန႐ႈိ႕ပစ္လိုက္ပီ---
မီးဟွယ္မာ၊ ေရနျဖန္းသတ္လိုက္ပီ---
ေရဟွယ္မာ၊ ဆင္ဂီးဆင္ငယ္သြတ္ဆြန္သြားပီ---
ဆင္ဟယ္မာ၊ ေတာထဲတြန္ထဲမာ---
ေတာဟွယ္မာ၊ မီးန႐ႈိ႕ပစ္လိုက္ပီ---
မီးဟွယ္မာ၊ ေရနျဖန္းသတ္လိုက္ပီ---
ေရဟွယ္မာ၊ ဆင္ဂီးဆင္ငယ္သြတ္ဆြန္သြားပီ---
ဆင္ဟယ္မာ၊ ေတာထဲတြန္ထဲမာ---
ေတာဟွယ္မာ၊ မီးန႐ႈိ႕ပစ္လိုက္ပီ---
မီးဟွယ္မာ၊ ေရနျဖန္းသတ္လိုက္ပီ---
ေရဟွယ္မာ၊ ဆင္ဂီးဆင္ငယ္သြတ္ဆြန္သြားပီ---
ဆင္ဟယ္မာ၊ ေတာထဲတြန္ထဲမာ---
ေတာဂီးေလာ္--ေတာသား---ေတာသား---ေတာသား---ေတာသား--- --- --- ---

လူမ်ုိးတိုင္း လူမ်ဳိးတိုင္းတြင္ရို္းရာဓေလ့ရွိတတ္ၾကစၿမဲျဖစ္သည္။
 ျမန္မာျပည္ေတာင္ဘက္စြန္းတြင္ေနတိုင္ခဲ့ၾကေသာ ထား၀ယ္၀ယ္လူမ်ဳိးသည္ ေရွးပေ၀သဏီကတည္းက မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈျဖင့္ ရပ္တည္ေနထိုင္လာခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးစုတစ္ရပ္ပင္ျဖစ္သည္။
ေရွးျမန္မာနန္းတြင္း(ပေဒသရာဇ္)ေခတ္က ဧခ်င္းစာေပမ်ားတစ္ခန္းတစ္ရပ္ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးသည္။ ဧခ်င္းဆိုသည္မွာ ဘိုးေတာ္၊ ေဘးေတာ္၊ ခမည္းေတာ္တို႔၏ ဘုန္းတန္ခိုးတို႔ကို ေနာင္လာေနာင္သားမ်ား အတုယူမွတ္သားတတ္ေစရန္ရည္ရြယ္၍ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကေသာ သားေတးတစ္မ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဇာတိမာန္ကဗ်ာဟုလည္းေခၚႏိုင္ပါသည္။ ဘုရင့္သားေတာ္၊ သမီးေတာ္မ်ား ပုခက္တင္မဂၤလာ ဆင္ယင္က်င္းပျပဳလုပ္ရာတြင္ သီဆိုရေသာ သားေခ်ာ့ေတးပင္းျဖစ္သည္။
မိခင္မ်ားသည္ မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားကို ပုခက္အတြင္း၌လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ေပၚတြင္ခ်ီ၍လည္းေကာင္း ေခ်ာ့သိပ္ၾကစၿမဲျဖစ္သည္။ ေရႊလမွာ---ယုန္၀ပ္လို႔---ဆန္ဖြတ္သည့္ အဘိုးအို---ေဟာၾကည္ပါဆို---ဟူေသာသီခ်င္းသည္ ကိုယ္ေပၚတြင္မခ်ီ၍ေခ်ာ့သိပ္ေသာ သီခ်င္းပင္မဟုတ္ပါေလာ။ ေမာင္ေလးရယ္---အိပ္ပါေတာ့---ေရာင္နီလာလွေပါ့---တစ္ေၾကာႏွစ္ေၾကာေတးကိုသီ---ငွက္က်ားႏႈတ္ပလီ---ဟူေသာသီခ်င္းသည္ ပုခက္အတြင္း၌ ေခ်ာ့သိပ္ေသာေတးကဗ်ာပင္မဟုတ္ပါေလာ။
ထား၀ယ္လူမ်ဳိးတို႔သည္လည္း မိမိတို႔၏ ရိုးရာေတးကဗ်ာမ်ားျဖင့္ သားသမီးမ်ားကို ေခ်ာ့သိပ္လာခဲ့ၾကေသာ လူမ်ဳိးတစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အထက္ေဖၚျပပါ “ဖိုးရွင္ေခ”ေတးကဗ်ာသည္ ထား၀ယ္ရိုးရာသားေခ်ာ့ေတးတစ္မ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္။
ပုခက္အတြင္း၌ ေျခႏွစ္ဖက္ တြဲလၽွားခ်၍ အိပ္ေနေသာကေလး ျပန္ႏိုးလာေသာအခါ မိခင္ျဖစ္သူက မိမိ၏သား အိပ္ေရးမ၀မွာစိုးေသာေၾကာင့္ သားငယ္၏ ေျခႏွစ္ဖက္ကိုကိုင္လွ်က္ သီဆိုေခ်ာ့သိပ္ေသာကဗ်ာပင္ မဟုတ္ပါေလာ။
ယင္းသီခ်င္းကိုသီဆိုၾကည့္ၾကပါ။ အဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးႏိုင္ပါ။ ကေလးအိပ္မေပ်ာ္မခ်င္း ဆက္လက္သီဆိုေနမည္ပင္ျဖစ္သည္။

Photo- Win Bo

ယင္းသီခ်င္းကိုပင္ ထား၀ယ္သူ၊ ထား၀ယ္သား ကေလးငယ္မ်ားက “ဖိုးရွင္ေခ” ကစားနည္ဟူ၍ ကစားခဲ့ၾကေသးသည္။ ယင္းကစားနည္းကို ကစားရန္ လူသံုးေယာက္(သို႔)ေလးေယာက္ ကစားႏိုင္သည္။ လူမျပည့္ပါက ႏွစ္ေယာက္တည္းလည္း ကစားႏိုင္ပါသည္။ ကစားပံုမွာ အခ်င္းခ်င္း ေက်ာခ်င္းကပ္လွ်က္ ေျခတစ္ဖက္စီကို အခ်င္းခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး က်န္ေသာေျခတစ္ဖက္စီကို ေျမျပင္ေပၚတြင္ရပ္လွ်က္ ေနာက္ျပန္အေနအထားျဖင့္ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး သီဆိုကစားရေသာ ကစားနည္းပင္ျဖစ္သည္။ ကစားရာတြင္ မိမိတို႔တစ္ဖြဲ႔တည္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႔အခ်င္းခ်င္းၿပိဳင္၍လည္းေကာင္း ကစားၾကပါသည္။ (ကစားပံုကို အလွ်င္းသင့္ေသာအခါ ေဖာ္ျပပါမည္။)
ထား၀ယ္ေဒသတြင္ “ဖိုးရွင္ေခ” ဟူေသာစကားသည္ ဗန္းစကားအေနျဖင့္လည္း သံုးျပဳလာခဲ့ၾကသည္။ “ဖိုးရွင္ေခ” ဟူေသာစကားသည္ စကားအေျပာမ်ားေသာသူကိုလည္းေကာင္း၊ စကားေျပာရာတြင္ ဆင္ေျခဆင္လက္မ်ားေသာသူကိုလည္းေကာင္း၊ အလုပ္လပ္ရာတြင္ ဆင္ေျခ၊ဆင္လက္မ်ားေသာသူကိုလည္းေကာင္း အေျခအေနအခ်ိန္အခါ၊ အေၾကာင္းအရာေပၚမူတည္၍ ေျပာဆိုသံုးျပဳခဲ့ၾကသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားပြဲေတာ္တြင္ေရာင္းခ်ေနေသာ သစ္တတ္သီး(သစ္ခ်သီး)ကိုျမင္ရာမွ ေရွးေခတ္ ထား၀ယ္လူမ်ဳိးတို႔၏ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆီသို႔ အေတြးအျမင္တမ္းမိေလေတာ့သည္။

ေတာင္ထား၀ယ္ဗိုလ္(၁၄-၈-၂၀၁၃)
------------------------------------------------------------------------------------------